میلاد امام حسین (ع) بر همگان مبارک

 

امام حسین علیه السلام

اگر چه بال و پر ناتوانمان دادند

ولی برای پریدن زمانمان دادند

خبر دهید دوباره به بال فطرس ها

مجال پر زدن آسمانمان دادند

به احترام ملائک امانت حق را

به دست فاطمه ی مهربانمان دادند

بدون واسطه امشب کنار سجاده

تمام حسن خدا را نشانمان دادند

قسم به بوسه ی لب های سبز پیغمبر

برای بردن نامت زبانمان دادند

امام سوم دنیا، امام عاشورا

اگر تویی هدف عشق، خوش به حال خدا

برای آن که بیابیم ما خدایت را

گرفته‌ایم نشانی ردَپایت را

برای آن که به سمت خدایشان ببری

گرفته اند ملائک نخ عبایت را

دل خدای تو هم تنگ می شود ای آقا

نمی شنید اگر یک شبی صدایت را

فرشتگان مقرب هنوز حیرانند

تو را به سجده درآیند یا خدایت را

زمین به دور خودش چرخ می زند تا که

نشان دهد به سماوات کربلایت را

امام سوم دنیا، امام عاشورا

اگر تویی هدف عشق، خوش به حال خدا

خدای عشق به مژگان تر کشید تو را

به وقت نافله های سحر کشید تو را

نه از برای زمین ها و آسمان ها بود

فقط برای خودش بود اگر کشید تو را

تو را مشاهده کرد و اسیر رویت شد

که از جمال خودش خوب تر کشید تو را

تو مثل جام پر از عشق و عاشقی بودی

که زینب آمد و یکباره سر کشید تو را

برای آنکه نشان زمینیان بدهد

سوار نی شدی و در سفر کشید تو را

امام سوم دنیا، امام عاشورا

اگر تویی هدف عشق، خوش به حال خدا

تو آسمان بلندی و ما کبوتر ها

نمی رسند به بالای بامتان پرها

بدون بردن نام تو بی نتیجه بود

توسَل سر سجاده ی پیمبرها

شریعت از سخن تو حیات می گیرد

تویی که جاذبه بخشیده ای به منبرها

تو جای خود که قیامت کسی نمی داند

کجاست حدَ نصاب نوکرها

تو مثل کعبه‌ی سیار آسمان بودی

که در طواف تو بودند جمله ی سرها

امام سوم دنیا، امام عاشورا

اگر تویی هدف عشق، خوش به حال خدا

تو بی کران، تو بلندی، تو آسمان، تو صعود

تو آفتاب، تو دریا، تو آب هستی و رود

حکایت من و چشمم حکایت عبد است

حکایت تو و چشمت حکایت معبود

و قبل از آنکه شود جبرئیل حاجی عشق

کبوتر حرمت بود و کربلایی بود

یکی ز گریه کنان مُحرمت موسی

یکی ز مرثیه خوانان ماتمت داود

به نیت همه‌ی خانواده ی پیغمبر

"حسین منی انا من حسین" می‌فرمود

امام سوم دنیا، امام عاشورا

اگر تویی هدف عشق، خوش به حال خدا

رسیده است  زمان غروب عاشورا

چه می کشد زوداع تو زینب کبری

تو روی شانه‌ی جبرئیل منزلت داری

به زیر این همه نیزه چه می کنی آقا ؟

میان این همه که رو به پایین اند

صدای زینب کبراست می رود بالا

حسین توست جدَا ولی بدون سر است

مُرمّل بدماء و مُقطّعُ الأعضا

کنار چشم ملائک به سمت تو خم شد

گذاشت روی گلوی بریده لب ها را

امام سوم دنیا، امام عاشورا

اگر تویی هدف عشق خوش به حال خدا

  دست بگيرم كه فقيرت شدم

بشنو از اين بنده كه خاكسترم                    سوخته از هجر تو پا تا سرم

گرچه كمي دير اسيرت شدم                       دست بگيرم كه فقيرت شدم

رد نكنم، گرچه سياه است دل                    خاطر روحي كه دميدي به گِل

سينه‌ي پر چاك مرا باز كن                          موسيقي عشق من آغاز كن

آمده ام سوي تو جانم بگير                         در قفس تن شده جانم اسير

بنده‌ي بي طاعت اين بارگاه                        گشته ام و خسته ام از هر نگاه

خسته ام و رنگ پريشانيم                          نيست به جز فكر پشيمانيم

رنگ رخ خسته ام از فصل سرد                    باز گواهی دهد از مرگ زرد

آمدم و گرچه دگر دير شد                            اين دل وامانده زمين‌گير شد

آمدم و آمده ام سوي تو                             كورم اگر مي طلبم كوي تو

خم شده از بار گنه پاي من                         لرزه به جانم زده، اي واي من

لاله‌ي غمگين زده ام، واژگون                       فاش نخواهم كه شود اندرون

خَم زده ام لكه‌ي ننگم نبين                        واي اگر آينه باشد، زمين

ديده نگه دار كه ديدم به توست                   روي نگردان كه اميدم به توست

در زده ام خانه‌ي پر نور تو                            باز كن، اين دل شده مهجور تو

باز كن و باز كن آغوش را                            شعله بده اين تن خاموش را

ظاهر خود را به تو آراستم                          عشق تو كم بود، زِ تو خواستم

خواستم از عمر مجالي دهد                       توبه روا باشد و حالي دهد

توبه اگر مي شكنم، بنده ام                        از تو شكستم، به تو آورده ام

ريختم از سينه به غير از تو را                      سينه پر از عشق كن اي دلربا

مست كمي خستگي از عشق كن              بشكن و برپا كنم از بيخ و بن

هرچه كه خود خواستي آواز ده                    هرچه زِ من رفته به من باز ده

اشك كنم، آه كنم، درد كن                          اين دلِ آتشكده را سرد كن

سرد كن از عشق زمين سينه ام                 اين دلِ وامانده‌ي پر كينه ام

دست بگيرم، كه زِ خود خسته ام                 رفته ام از تو، به تو برگشته ام

ميكده ها نيست دگر جاي من                     ديگر اطاعت نكند پاي من

قلب من از دست زمان خسته شد               دست همانند زبان بسته شد

دل به تپش آمد و آرام مُرد                           نوحه‌گر عشق به خاكم سپرد

يكدفعه از نور تو آگه شدم                           بلكه زِ منصور تو آگه شدم

پاي من از شوق به سويت دويد                   قلب به جان آمد و بر خود تپيد

شور تو در سينه ام آزاد شد                        نور تو را ديدم و دل شاد شد

سردم اگر مي طلبي گرم كن                      بر دل محسن گذري نرم كن

ابرم اگر برق دهي جان دهم                       ديده اگر مي طلبي دل نَهم

خواهم اگر نزد تو سائل شوم                      در طَف اين ماريه باطل شوم

اشك بريزم همه در كوي تو                         غرقه شوم عاقبت از جوي تو

بشكنم اين نحسِ شب سرد را                    بلكه دوايم شود اين درد را

 

خدا هست

ماه من!

غصه اگر هست بگو تا باشد!

معني خوشبختي ،

بودن اندوه است...!

اين همه غصه و غم ، اين همه شادي و شور

چه بخواهي و چه نه! ميوه يک باغند.

همه را با هم و با عشق بچين...

ولي از ياد مبر

پشت هر کوه بلند

سبزه زاري است پر از ياد خدا!

و در آن باز کسي با صدايي آرام و مطمئن مي خواند

که خدا هست ، خدا هست و چرا غصه ؟ چرا ؟


 

چقدر بغض شما صاحب الزمان(عج) سنگین


هوا گرفته،زمین خسته،آسمان سنگین

به دوش عالمیان بار امتحان سنگین

پریده تر از برگ های پاییزی

که در نبود شما سیلی زمان سنگین

چقدر بر دل ما زخم دشمن بسیار

چقدر زخم زبان های دوستان سنگین

برای غارت دل ها حرامیان در پیش

و در مسیر حرم خواب کاروان سنگین

زمان بردن نام شما زبان ها لال

و گوش ها همه در لحظه اذان سنگین

چقدر کیسه ازدعای خیر ما سبک

چقدر بغض شما صاحب الزمان(عج) سنگین

بیا که بی تو نشستن در انزوا ننگ است

بیا که بی تو تماشای این و آن سنگین
 

کاش مي‌گفتي چيست؟

 

کاش مي‌ديدم چيست؟

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است

آه وقتي که تو

لبخند نگاهت را

مي‌تاباني

بال مژگان بلندت را
مي‌خواباني

آه، وقتي که تو چشمانت

آن جام لبالب از جان‌دارو را

سوی اين تشنه‌ي جان سوخته مي‌گرداني

موج موسيقي عشق

از دلم مي‌گذرد.

روح گلرنگ شراب

در تنم مي‌گردد

دست ويرانگر شوق

پرپرم مي‌کند
 اي غنچه‌ي رنگين
پرپر!

من در آن لحظه

که چشم تو به من مي‌نگرد

برگ خشکيده‌ي ايمان را

در پنجه‌ي باد

رقص شيطاني خواهش را

در آتش سبز!

نور پنهاني بخشش را

در چشمه‌ي مهر

اهتزاز ابديت را مي‌بينم.

بيش از اين سوي نگاهت نتوانم نگريست


اهتزاز ابديت را ياراي تماشايم نيست

کاش مي‌گفتي چيست؟



آنچه از چشم تو، تا عمق وجودم جاري‌است

 

عاشق

 

احساس لطيفي شود از عشق مهيا

مانند تولد بود آن لحظه‌ي زيبا

از عاطفه لبريز چو گردد دل انسان

از عشق شود پر، وجود او سراپا

زد بذر محبت به دلي تا كه جوانه

آن دل شود از نم نم عشق زنده ، شكوفا

آسوده و آشفته شدن ، وصلت و هجران

ايجاد شود در اثر عشق به دل‌ها

هرچند اسيري كشد از عشق ، دل عاشق

هرگز نكند خواهش آزادي از اين بند مصفا

اي بس عمل سخت كه آسان شود از عشق

بسيار غريبه كه زعشقند آشنا

عاشق نبود آنكه چومعشوق كند امر

يا ((چون و چرا)) آرد ، يا ((شايد و اما))

با عشق به پروانه شدن مي‌رسد انسان

بيرون پرد از پيله،رود ((بالا)) ، (بالا)

يك روز پرنده شوي از عشق به پرواز

يك روز چو آهوي خرامان سوي صحرا

روزي دهدت خنده و روزي كندت زار

گاهي عقلايي ، گهي ديوانه و شيدا

دل زنده بود آنكه در او عشق حقيقي‌ست

با عشق بزرگي و دلت هست چو دريا

سرمنشاء هرخير كه در عالم هستي‌ست

عشق است ، ازآن خلق شدند آدم و حوا

مي‌كوش شوي لايق عاشق شدن اي دوست

زين فيض رها مي‌شوي از غصه‌ي دنيا

 

در حسرت فرداي تو تقويممو پر مي كنم

 

دنياي اين روزاي من هم قد تن پوشم شده

انقدر دورم از تو كه دنيا فراموشم شده

دنياي اين روزاي من درگير تنهاييم شده

تنها مدارا مي كنيم دنيا عجب جايي شده

هر شب تو روياي خودم آغوشتو تن مي كنم

آينده ي اين خونه رو با شمع روشن مي كنم

در حسرت فرداي تو تقويممو پر مي كنم

هر روز اين تنهاييو فردا تصور مي كنم

هم سنگ اين روزاي من حتي شبم تاريك نيست

اينجا به جز دوري تو چيزي به من نزديك نيست

هر شب تو روياي خودم آغوشتو تن مي كنم

آينده ي اين خونه رو با شمع روشن مي كنم

دنياي اين روزاي من همقد تن پوشم شده

انقدر دورم از تو كه دنيا فراموشم شده

دنياي اين روزاي من درگير تنهاييم شده

تنها مدارا مي كنيم دنيا عجب جايي شده