چه درديست در ميان جمع بودن
چه درديست در ميان جمع بودن ولي در گوشه اي تنها نشستن
براي ديگران چون کوه بودن ولي در چشم خود آرام شکستن
براي هر لبي شعري سرودن ولي لبهاي خود همواره بستن
چه درديست در ميان جمع بودن ولي در گوشه اي تنها نشستن
به رسم دوستي دستي فشردن ولي با هر سخن قلبي شکستن
به نزد عاشقان چون سنگ خامو ولي در بطن خود غوغا نشستن
به قربت دوستان بر خاک سپردن ولي در دل اميد خانه بستن
به من هر دم نواي دل زند بانگ چه خوش باشداز اين غمخانه رستن
" چه درديست در ميان جمع بودن ولي در گوشه اي تنها نشستن"
+ نوشته شده در جمعه ۱۳۸۶/۱۲/۱۰ ساعت ۷:۱۳ ب.ظ توسط mmk
|