یادی از آفتاب

نمي دانم چه تقديري مرا فرموده اي ، ليكن

در آغاز طلوع روشن سالي كه مي آيد

كمك كن تارها سازم ز خود

من كوله بار يك هزار و سيصد افسوس

هزار و سيصد اندوه

خدايا مهربانم كن

تو چشمان مرا با نور خود بگشا

تو لبخند رضايت را عطايم كن

بفهمان زندگي زيباست

خداوندا، تو راه سبز ايمان را نشانم ده

رفيقا ! مهربانا! عاشقم فرما

تو پاكم كن، قرارم ده

كريما، دستهاي گرم و لبخندي، عطايم كن

تو اي نزديك تر از من به من

اينك مرا درياب، پناهم ده

خداوندا !

نمي دانم چه تقديري مرا فرموده اي اما

براي مردمان خوب اين وادي

عطا فرما

هزار اميد

هزار و سيصد آگاهي

هزارو سيصدو هشتاد بهروزي

هزار و سيصدو هشتاد و نه لبخند زيبا را .